طی عملیاتی که در لحظاتی قبل توسط اکیپ اجرایی غول اباد ، صورت گرفت مشخص شد که اقای نی ساز با پیدا کردن یک عدد تلفن عمومی در کنار معبدگاه خود ، به طریقتی که همگان را انگشت به دهان کرد و گذاشت تا در اتاق حق تعالی ایستاده باشند ، به سرعت خبر دادند که اتهامات وارده را تکذیب می کنند و اصرار کردند که اعلام داریم ، تا عده ای که خود را به جای کره خر ایشان جا زدند ، رسوا شوند . لکن دیگر نیازی به طی طریق ایشان برای حل مسئله ی پیش امده نیست ، و امیدواریم هر چه زودتر سالم ، ایشان از این سفر پر خیر و برکت معنوی به اغوش ما برگردند ! اما فی نفسه الهامات غیبی که ایشان را خبر دادند ، ممکن است از نوع موج رادیویی Fm باشد ، اما از انجایی که عده ای در مکتب استاد حضور بی شائبه ای داشتند ، این عامل را نهی می کنند حتی از فکر کردن !

لازم است کره خری دیگر را مظنون به این ماجراهای قبیحانه باید یافت .

گزینه های احتمالی در دست بررسی هستند .

(*موج رادیویی Fm ، ایهام ندارد ! )

در ضمن می بایست اعلام کرد که ایشان (حضرت ایات عظام ) حاج محمد صابر نی ساز " علیه و ابائه ی درود و سلام " تا حال و فی نفسه از واژه ای بنام وبلاگ خبر نداشتند و هر چند خواستند بدانند تا بتوانند فتوایی تازه صادر کنند ، تا اندر احوالات عده ای به سر اید ، نتوانستم خود را قانع کنم به این کار . حال استاد دلگیرند ، از اینکه ما ایشان را خبر دار نکردیم !

(* واژه ی قانع ایهام ندارد !)

 اما طبق اخرین خبرهای مواصلاتی حاکی از ان است که محمدرضا باقری و دوستان وی در شورای سیاست گزاری خود بدنبال کره خری هستند که وبلاگ را اینچنین نگاشته است . فی الحال باید منتظر بود تا عامل اصلی به سلاخی سپرده شود !

ان چه که مهم است اینست که باید هابیل و قابیل را شناخت تا به درگاه حق تعالی که در اتاقشان همیشه گشوده است ، سپرده شوند و دیگر هیچ !

(* در خطاب به همه : همه ی ملت طنزپردازی را به قریحه دارند !)

جانمان از اصرارهای استاد به سوز امد و گفتیم که وبلاگ چیست ! ایشان هم فتوایی درخور مقام خویش صادر فرمودند ! بی درنگ !

فتوای ۳۲۵۰ :

بسمه تعالی - با توجه و اظهار عبودیت و تواضع در برابر حق عهد شود ، با معنویت است و ادای وظیفه است تا زمانی که دختری از جنس صورتی محفل ارای محافل ایشان نباشد .

فتوای ۳۲۵۱ : تا فردا ، پس از تشکیل جلسه ی منوط به شورای سیاست گزاری اصل ۱۷ ، نظر دادن برای خود و غیر ، حرام است و احتیاط واجب دوری از ان است .

والسلام علیکم - حاج محمد صابر نی ساز

Mr Bagheri

To pink : Cut Your Coat According To Your Cloth

۱(۱۶-۱۷)- اول از همه تولد سعید مبارک باشه !

۲(۱۵-۱۷)- مراسم دیروز کاملا در صحت و سلامت برگزار شد و جز اندک دقائق پایانی که به دلیل برداشت های متعدد از متن فرزانگانیها بود ، حادثه ی خاصی در بر نداشت . اما موبایل های ما خش افتیده و کسی جوابگو نیست . تازه قاب اصلی موبایل بوده .

۳(۱۴-۱۷)- کلیپ پایان کار (اهنگ عطاران ) به خواهش من و اعتمادی از اقای میرشمسی تهیه و پخش  شد که فکر میکنم ، فوق العاده بود . اگر هم نبود دیه بی سلیقگی من بوده .

4(۱۳-۱۷)- به سرکارخانم باغشاهی بابت کسب رتبه ی برتر و همچنین ، کسب جایزه ی زیباترین پل تبریک میگم . و امیدوارم همیشه موفق باشن . و انصافا پل خیلی قشنگی بود . تازه روی سن که در فاصله ی نزدیکی از من وایساده بودن ، احساس کردم وحشتناک اعتماد به نفس دارن . حالا برداشت من این بود .

5(۱۲-۱۷)- از زحمات اقایان دشمن فنا ، جلالی ، شکاری و شکاری فر نهایت تقدیر و تشکر را دارم .

6(۱۱-۱۷)- از اقای خلیل دهقان هم بابت حضور خودشون در مراسم تشکر میکنم .

۷(۱۰-۱۷)- متن لوح های تقدیر ، اعم از مسئولین و برگزیدگان رو من نوشتم ، امیدوارم ببخشین اگه بد بوده .

۸(۹-۱۷)- متنی که خانم قانع خواندند از نظر نگارش عالی بود اما جای خواندن این متن در محافل خصوصی فرزانگان بود و نه در جمعی که بسی پسر حضور داشتند .

۹(۸-۱۷)- از خانمی هم که از پلشون عکس گرفته نشده بود ، هم معذرت میخوام . شاید اسباب ناراحتی ایشان رو هم فراهم کردیم .

۱۰(۷-۱۷)- امیدوارم همچین مراسمی سالیان سال ادامه داشته باشه ، اما من دیگه اخرین مراسمی بود که حضور داشتم .

۱۱(۶-۱۷)- بازم تاکید میکنم که متن سرکار خانم قانع واقعا عالی بود . اگر دوستان توجه داشتند من حتی برای این متن دست زدم ، اما از لحاظ محتوا کاملا مخالف خواندن همچون متنی در این نوع محافل هستم . البته مقصر اونی که متن رو تو برنامه گنجانده و به عواقب اون توجه نداشته .

۱۲(۵-۱۷)- در پایان کار از حسین بوذرجمهری و محمد اعتمادی و سعید شیخ و علیرضا میرشمسی و خودم و ابوالفضل باقیان و امیرحسین میرحسینی و سید احمد منتظری و نوید ابوالقاسمی نهایت تشکر را داریم (اولا ترتیب خاصی رعایت نشده و دوما فعل به اون دلیل جمع بسته شده که خودمون از خودمون قدردانی می کنیم ، اخه کسی از ما قدردانی نکرد این همه زحمت کشیدیم ، لااقل عقده ای نمی شیم ! )

موفق باشید و سبز (صحت امضا تایید میشود)

ضد خاطرات

دلم برایش تنگ می شود ، وقتی که بی صدا می گذارد بروم و بی صداتر رهایش می کنم ! دو طبقه بود و نوساز . در دامنه ی دور افتاده ترین نقطه ی شهر و افتاب رو . یک فرهنگ دوست ، عمارتش را اواسط زمین های ازاد و غول اباد نامی ساخته بود . طرف ، اسمش را هم روی دیوار مدرسه کاشی کاری کرده بود ، به خط خوش و زمینه ی ابی و با شاخ و برگ . جواد شرقی .

تابلوی مدرسه هم حسابی بزرگ و خوانا بود و گویا در اثر سانحه ای دلخراش از ریخت و قیافه افتاده بود ، ان کلماتی که حتی تعادل خودشان را هم به زور حفظ می کردند .

درندشت و بی اب و ابادانی و ان ته رو به جنوب و جنوب غرب ، دیوارهای ورودی اش را با اجرهای گری مزین کرده بودند . شاید ، نه اصلا آکادمی افلاطون هم از وقتی پای شاگردانش به ان باز شد ، بدل به بیابانی برهوت شد . در بیابانی که زیر پای مدرسه گسترده بود ، که افتاب ، گاهی هم ، بر سرش می دوید !

این فکرها را همان روزی کردم که به مدرسه سر زدم و اخر سر هم به این نتیجه رسیدم که فرهنگ را باید در جایی علم کرد که مردمش فرهنگ را بشناسند . و مردم فرهنگ دوست غول اباد که حتی کوی خود را با کوی فرمانیه ی تهران قیاس می کنند .

دور حیاط دیوار بلندی بود ، درست مثله دیوار چین . سد مرتفعی در مقابل فرار احتمالی فرهنگ .

دو ضلع شمال شرق و جنوب غرب مدرسه ، کوچه بود ، کوچه هایی بالقوه ، که از وسط بیابان خالی می گذشتند و به خیابان اصلی می رسیدند ، که اتوبوس در ان می رفت و شاید درختی داشت .

به نظر می امد اگر یه خرده می دویدی ، تا دو ، سه سال دیگر هم برق مدرسه درست میشد و هم تلفنش . مدرسه اب نداشت ، نه اب خوراکی و شاید نه اب جاری . 

در بزرگ اهنی مدرسه هم برای خودش برو و بیایی داشت ، منتها بدست غیور مردان  ، خطه ی پهلوان خیز غول اباد ، یه کم که چه عرض کنم ، ولی کج و معوج شده بود !

تازه این نکته را هم باید متذکر شوم که در پی هجوم سراسیمه ی مسئولان وقت مدرسه ، به دبیرستان جدید ، برای دور ماندن فرهنگ دوستان پسر از فرزانگانی ها ، حالا درست ۱۲ پنجره یا بعبارتی ۶ کلاس از کلاس های همان پسران به حیاط مدرسه ای راهنمایی که از قضا دخترانه هم هست ، مشرف است !

بگذریم از وصف و شرح حال این شئ عجاب ، همان ساختمان و موقعیت مدرسه را عرض می کنم !

/صفحه ی ۱(۱۶-۱۷) از ۴ (۱۳-۱۷)متن خودم /

1.       دست تو مماغش نكنه..

2.       زير چشمه  پسر همسايه   رو نگاه نكنه...

3.       آدامس كه ميخوره بادش نكنه...

4.       پشت وانت عكس نگيره...

5.       نقاشي كه ميكشه 6 تا انگشت نذاره...

6.       وبلاگ كه ميزنه pass   رو به 20 نفر نده...

7.       نظر خصوصي (نه. نه. نه. نه. نه. نه.)

8.       شماره هم نده ، اگه هم داد سر كار نذاره...

9.       مدرسه كه ميره اول به مدير سلام كنه...

10.    به جاهای عمومی و آموزشی فقط روزایی که مربوط به خودش هست بره...( یا فرد یا زوج )

11.    طرح جشنواره ي خوارزمي نده اگه هم داد نانو تكنولوژي نده....

12.    راپرت نگيره و نده.. (نده)

13.    شبها زود بخوابه ، اگه هم دير خوابيد حتما" مسواكش رو بزنه....

 14.    وقتي ميخواد بخوابه مامانش رو بوس كنه...

15.    رنگ سرمه اي به كل نپوشه....

16.    وقتي پيش مدير ميره ، رنگش سندروس نشه....

17.    تو كارگاه آموزشی بدون اجازه نره...

18.    توي نظرات خصوصي حرف بي تربيتي نزنن.

19.    پلنگ صورتي رو به بازي نگيره.....

20.   هميشه شعارش اين باشه.....: جيش، بوس، خواب كردن مامان بابا ،چت...

21.    پسرها كه جلوي مدرسشون رد ميشن ، نگاه نكنه. اگه هم كرد لااقل مزه نندازه كه يخ بزنن....

22.    آبروي مدرسشون رو توي مسابقات علمي نبرن...

23.    پاچه خواري هم نكنه......

24.    سيبيل هاشو بزنه...

25.    با فرم قشنگ مدرسه همه جا نره حتي توي مسافرت هم نپوشه....

26.    عكسهاي قشنگ  نگيره....

27.    اگه بلد نيست با دوربين ديجيتال كار كنه، كار نكنه....

28.    وقتي ميخواد رو يه عكس زوم كنه ، پاكش نكنه....

29.    0.5 گرم رو 50 گرم نخونه.....

30.    (كلا" سعي كنه بي جنبه نباشه....)

31.     جلو در دستشويي پسرا ، نه ايستند....

32.    توي زمستون يه ژاكت نداشته باشن و همش اوم رو بپوشن.....

33.    پست نزنن وبلاگم هك شد...

34.    هرجا كه نقاشي ميكنن با فونت 76 اسمشون رو ننويسن...

35.    براي يه نقاشي 30 نفر بسيج نشن....

36.    وقتي بلد نيستن پل بسازن ، تاريخ مسابقات رو عقب نندازن...

37.    جنبه ي كلاس پل ماكاروني رو داشته باشن....

38.    توي كارگاه رايانه  توي user  پسرا  نره....

39.    وقتي عاشق ميشن ، مثل گربه كه دستش به گوش نميرسه نگن پيف پيف...

40.    اگه وبلاگش هك شد خودكشي نكنه...

41.    تو جمع  bluetooth  رو روشن نكنن...

42.    وقتي يه پسر از شون خوشش مياد ، اينقدر ناز نكنن تا پشيمون بشه و بعد به خونش تشنه بشن...

43.    وقتي يه پسر رو ميبينن سرشون رو 180 نچرخونن....

44.    وقتي اردو ميرن عكس نگيرن چون پخش ميشه....

45.    مغرور نباشند....

46.    وقتي بيرون ميره ، لبهاش تغيير رنگ نده....(سفيد به بادمجوني...)

سلام.....

امروز می خوام یه حادثه ی جالب و خنده دار و البته اتفاقی که موجب اندوه و عزای ما گردید رو بگم..چند وقت پیش که مجلات سمپاد اومد من اونها رو پخش میکردم...مثل بقیه ی روزها اتفاقی نیفتاد و همه کارها داشت به خوبی و خوشی انجام می شد..معلم درس میداد..بچه ها گوش میکردند...من و اعتمادی نمی خندیدیم...بهنام آروم و بی سر و صدا نشسته بود...و فقط تنها کسی که گوش نمی داد پور عباس بود...خلاصه همه داشتیم کارهای خودمون رو میکردیم و همین جوری مجله ی سمپاد رو ورق میزدیم که ناگهان....

ناگهان نگاهمون به صفحه ی ۴۳۳ با تیتر " نگاهی به جشنواره های علمی ایران..."افتاد. داشتیم همین جوری به صورت اجمالی نگاه میکردیم که ناگهان صدای خنده از ما سه نفر بلند شد و ظرف حدود ۲۵ ثانیه کلاس رفت رو هوا و  به عبارتی منفجر شد.دبیر هم که از همه جا بی خبر بود گفتند که چی شده ما هم که به خاطر خنده ی زیاد نمی تونستیم حرف بزنیم.خلاصه وقتي كلاس تموم شد ديگه از بس خنده كرده بوديم كه چشم من يكه كه ديگه داشت اشك ميومد..در بازه ي زماني كه ما بيرون(روي حياط)  بوديم خبر در سر تا سر مدرسه پيچيد به گونه اي كه شما هيچ كسي رو نمي تونستين پيدا كنين كه مجله دستش نباشه و يا به اون يكي نشون نده مثلا خود من كه ۴ نفر بهم اين خبر رو گفتن..: "شــــيخ..قضيه رو داري..عجب سه بازي شده..."

حالا مي خوام بهتون بگم كه چي شده...:                                                                                         اگه به جدول صفحه ي ۴۳۳ نگاه كنين اسم طرح هاي برگزيده ي جشنواره ي خوارزمي رو نوشته كه دو تا از طرح ها از سمپاد يزدهست...يكي طرح سامانه ه نيمه خودكار رانندي از بچه هاي ما و ديگري طرح خانوم صنعتي ""(((از دبيرستان شهيد صدوقي يزد)))""

اگه به رديف ۳۳ نظري بيفكنين ،جلوي اسم خانم صنعتي نوشته شده دبيرستان شهيد صدوقي...اين بدين معنا هست كه اصلا چيزي به نام فرزانگان يزد وجود نداره.. يعني همه چيز زير تسلط ما هست...كه اين خود جاي بسي خوشحالي هست كه اصلا" وجود خارجي ندارن  . در ظاهر داستاني خنده دار هست ولي اگه عمق مسئله نگاه كنيم ميبينيم كه چه فاجعه اي رخ داده ...اون هم اين هست كه يه خواهر فرزانگاني به به مقر شهيد صدوقي تجاوز كرده و از اسم ما براي جا گذاشتن افتخار استفاده كرده. من كه ديگه داشتم منفجر ميشدم..يكي از بچه ها كه غش كرد...بهنام مي خواست خود كشي كنه.. و وقتي كه ما اين فاجعه رو به ديگر دوستان گفتيم همه در يك لحظه در خود فرو رفتيم و تا ۳ روز عزاي عمومي دز مدرسه بر پا بود. همه داشتيم به اين مسئله فكر مي كرديم كه چه جوري يه فرزا.... تونسته دست به همچين حماقتي بزنه...همون روز قرار شد كه يك جلسه ي فوق سري در در محل اجلاس سران مدرسه تشكيل شود كه تاكنون تشكيل نشده...                                                                                       اكنون كه ۳ هفته از اين داستان گذشته هنوز آثار اين تجاوز باقيست ولي ما ديگه بهش فكر نمي كنيم چرا كه هميشه فرزا.... زير سايه ي ما بوده و اين بار هم اگه دستمون رو از پشتشون بر مي داشتيم مي خوردند زمين...بنابر اين تصميم گرفتيم كه اين داستان همين جا تموم بشه و همچنان ما سايه ي خودمون رو بر آنها بر نداشتيم و  نگذاشتيم كه مدرسه هاي ديگه ار اين آبرو ريزي چيزي بفهمن...                                                              از شما دوستان عزيز هم مي خواهم حالا كه متن رو خونديد به ديگران چيزي نگين و لطف مي كنين كه نظرات و انتقادات سازنده ي خود را بگين و من را باز خجالت زده كنين.....

آبي تر از آنيم كه بي رنگ بميريم 

از شيشه نبوديم كه با سنگ بميريم                                             

تقصير كسي نيست كه اين گونه غريبيم

شايد كه خدا خواست اينگونه بميريم 

مي خواستم بگم كه اينها همش شوخي بود و اميدوارم كه كسي ناراحت نشه

سلام....

اول اينكه خيلي ممنون كه به وب نو بنياد من اومدين...واقعا" تشكر ميكنم...اميدوارم كه مورد قبول واقع بشه...

 دوم اينكه فكر كنم كه نيازي به معرفي نداشته باشم ولي باز هم خودم رو معرفي ميكنم : اين بنده ي حقير نامش سعيد و تنها شناسه اش شيخ هست . متولد سال 1371  كه در دبيرستان جوات شرقي درس مي خونم . در سر در كلاسمون نوشته دوم رياضي الف و بدان ميبالم. ديگه اينكه به قول سهراب دوستاني دارم بهتر از آب روان كه اگه من اونا رو نداشتم نمي دونستم بايد چي كار كنم.

حلا ميريم سر اصل مطلب. من چند روز پيش همين جوري داشتم فكر مي كردم كه به ذهنم خورد كه چرا من هم يه وب شخصي نداشته باشم و توي اون چيزايي كه مي خوام روننويسم. البته هدف اصلي اين نبودااااااا. هدفم اين بود كه حرفهايي كه هميشه مي خواست با يكي در ميون بذارم و نمي دونستم كيه ، الان با شما در ميون بذارم . يعني به زبون خودموني با يكي درد دل كنم. به ذهنم خورد كه بهترين راه شايد همين باشه . از اين طريق مي تونم با شما هم مشورت كنم و از شما راهنمايي بخوام البته اگه صلاح دونستين. مطلب ديگه اينكه من واقعا" به كساني احتياج دارم كه تنهايي من رو بتونن پر كنن . شايد بعضي از دوستان بدونن داستان از چه قراره. به نظر من اگه بقيه ندونن بهتره. يكي مسئله ي ديگه كه هست اينه كه نمي خوام وب من به سرنوشت وب هاي ديگر دوستان دچار بشه. ميخوام اگه وبم بازديد هم نداشته باشه ولي بسته نشه....

من به شدت به نظرات سازنده ي شما نيازمندم . اميدوارم كه بتونم از عهده ي اين مسئوليت بر بيام. سعي ميكنم زود به زود up  كنم ولي بستگي به محيط و شرايط داره هر چند كه روي من تأثيري نداره....

اگه سوال يا نظري درباره ي قالب و... دارين با كمال ميل پاسخ ميدم..ديگه هيچ حرفي ندارم فقط شرمنده كه وقت نداشتم بيشتر بنويسم .سعي ميكنم تو پستهاي بعدي جبران كنم . حالا شما كه لطف كردين و اومدين،  منت بر سر من نهيد و نظر دهيد....

فعلا".....................با باي