سعيد تك و تنها

دلم عجیب گرفته است...

saeed-takotanha — Sat, 20 Sep 2008 23:26:18 GMT

دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است ...

تمام راه به یک چیز فکر می کردم

و رنگ دامنه ها هوش از سرم می برد
خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود
چه دره های عجیبی

و اسب ‚ یادت هست
سپید بود
و مثل واژه پاکی ‚ سکوت سبز چمنزار را چرا می کرد ؟

و بعد غربت رنگین قریه های سر راه
و بعد تونل ها

دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز
نه این دقایق خوشبو که روی شاخه نارنج می شود خاموش
نه این صداقت حرفی که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف
نمی رهاند !!

فکر میکنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد
نگاه مرد مسافر به روی میز افتاد
چه سیبهای قشنگی
حیات نشئه تنهایی است

و میزبان پرسید
قشنگ یعنی چه ؟
قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال !

و عشق تنها عشق
ترا به گرمی یک سیب می کند مانوس...

و عشق تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد ...

مرا رساند به امکان یک پرنده شدن..........

نوشداروی اندوه ؟
صدای خالص اکسیر می دهد این نوش

و حال شب شده بود
چراغ روشن بود
و چای می خوردند
چرا گرفته دلت مثل آنکه تنهایی؟!

چه قدر هم تنها !!

خیال می کنم
دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی .......

دچار یعنی
..........عاشق!!!!

و فکر کن که چه تنهاست ،
اگر که ماهی کوچک دچار آبی دریای بیکران باشد.........

و چه فکر نازک غمناکی
و غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است
و غم اشاره محوی به رد وحدت اشیاست !

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

و دست منبسط نور روی شانه آنهاست

نه وصل ممکن نیست
همیشه فاصله ای هست ..............

اگر چه منحنی آب بالش خوبی است
برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر

همیشه فاصله ای هست ...........................

دچار باید بود
وگرنه زمزمه حیرت میان دو حرف
حرام خواهد شد !

و عشق
سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست..

عشق
صدای فاصله هاست
صدای فاصله هایی که غرق ابهامند ...

نه
صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند !
و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر ....

همیشه عاشق تنهاست .........................

دست عاشق در دست ترد ثانیه هاست ...

و او و ثانیه ها می روند آن طرف روز

و او و ثانیه ها روی نور می خوابند

و او و ثانیه ها بهترین کتاب جهان را
به آب می بخشند ..

و خوب می دانند
که هیچ ماهی هرگز
هزار و یک گره رودخانه را نگشود !

و نیمه شب ها با زورق قدیمی اشراق
در آب های هدایت روانه می گردند
و تا تجلی اعجاب پیش می رانند

هوای حرف تو آدم را
عبور می دهد از کوچه باغ های حکایات

و در عروق چنین لحن
چه خون تازه محزونی!

حیاط روشن بود
و باد می آمد

اتاق خلوت پاکی است
برای فکر چه ابعاد ساده ای دارد
دلم عجیب گرفته است
خیال خواب ندارم.................

سهراب سپهری

به بهانه ی معذرت خواهی از یک دوست خوب

Best friend

saeed-takotanha — Tue, 09 Sep 2008 04:25:18 GMT

بهترین دوست اون دوستیه که بتونی روی یک سکو ساکت بشینی و چیزی نگی و وقتی ازش دور میشی حس کنی بهترین گفتگوی عمرت رو داشتی.

ما واقعا" تا چیزی رو از دست ندیم قدرش رو نمیدونیم ولی در عین حال تا وقتی که چیزی رو دوباره بدست نیاریم نمیدونیم چی رو از دست دادیم.

اینکه تمام عشقت رو به کسی بدی تضمینی بر این نیست که اون هم همین کار رو بکنه ، پس انتظار عشق متقابل نداشته باش. فقط منتظر باش تا اینکه عشق آروم تو قلبش رشد کنه و اگه اینطور نشد خوشحال باش که توی دل تو رشد کرده.

در عرض یک دقیقه میشه یه نفر رو خرد کرد، در یک ساعت میشه یه نفر رو دوست داشت و در یک روز میشه عاشق شد ولی یک عمر طول میکشه تا کسی رو فراموش کرد.

دنبال نگاهها نرو چون ممکنه گولت بزنن ، دنبال دارایی نرو چون کم کم افول میکنه ، دنبال کسی باش که باعث بشه لبخند بزنی چون فقط با یه لبخند میشه یه روز تیره رو روشن کرد ، کسی رو پیدا کن که تو رو شاد کنه.

دقایقی تو زندگی هستن که دلت برای کسی اونقدر تنگ میشه که میخوای اونو از رویات بکشی بیرون و توی دنیای واقعی بغلش کنی.

رویایی رو ببین که میخوای ، جایی برو که دوست داری ، چیزی باش که میخوای باشی ، چون فقط یه جون داری و یه شانس برای اینکه هر چی دوست داری انجام بدی.

آرزو میکنم به اندازه ی کافی شادی داشته باشی تا خوش باشی ، به اندازه ی کافی بکوشی تا قوی باشی ، به اندازه ی کافی اندوه داشته باشی تا یک انسان باقی بمونی و به اندازه ی کافی امید تا خوشحال بمونی.

همیشه خودتو جای دیگران بگذار اگه حس میکنی چیزی ناراحتت میکنه احتمالا" دیگران رو هم آزار میده.

شادترین افراد لزوما" بهترین چیزها رو ندارن ، اونا فقط از اونچه تو راهشون هست بهترین استفاده رو میبرن.

شادی برای اونایی که گریه میکنن یا صدمه می بینند زنده هست ، برای اونایی که دنبالش میگردن و اونایی که امتحانش کردند ، چون فقط اینا هستن که اهمیت دیگران رو توی زندگیشون میفهمن.

عشق با یک لبخند شروع میشه با یه بوسه رشد میکنه و با اشک تموم میشه. روشنترین آینده همیشه روی گذشته ی فراموش شده شکل میگیره ، نمیشه تا وقتی که درد ها و رنجها رو دور نریختی توی زندگی به درستی پیش بری.

وقتی به دنیا اومدی تو تنها کسی بودی که گریه میکردی و بقیه می خندیدن . سعی کن یه جوری زندگی کنی که وقتی رفتی تنها تو بخندی و بقیه گریه کنن...

تو این چند وقت.....

saeed-takotanha — Wed, 09 Jul 2008 14:07:18 GMT

به نام خدا...

سلام خدمت همه ی دوستان عزیز....ببخشین اگه دیر شد... باید زودتر این پست رو میزدم ولی به دلایلی نا معلوم نتونستم....

۹ ماه درس و شادی و خستگی درس خواندن تمام شد. بعد از سپری شدن چندی از تیر با اتفاقات شاید خوب و شاید بد دستم به قلم نمی رفت...اتفاقاتی که می تونم بگم من رو از حس و حال کودکی و یا خامی در آورد که بدون شک مهمترینش روز ۲ تیر ، روز تولد خودم بود. شاید یکی از بهترین تولد ها را پشت سر گذاشتم با مدیریتی سخت... " همین جا از دوستام که اومدن تشکر میکنم " به زودی چند تا عکس ازش میزنم...

توی این جشن فهمیدم که وقتی مدیریت جشن « تازه یک جشن » اینقدر سخت باشه ، خدا داند مدیریت های بزرگ چه قدر سخته....

دست روزگار اشک مرا جاری ساخت تا بفهماند که در ضلال ترین نقطه ی تنهایی نورانی ترین را می توان یافت..همیشه اوست که میماند. خدا و بس... یکی از دوستام بهم می گفت که وقتی تنها شدی به چیزای خوب فکر کن ..به خدا فکر کن..جدا" راست می گفت...

یا رب سببی ســـاز که یارم به سلامت باز آید و برهاندم از بند ملامت

همیشه برخوردهای بزرگان است که از آدم مرد میسازد ، چه یک دوری طولانی ، چه کوتاهترین سخن ها .شاید در بلند ترین گفتارها نتوان چنانکه باید از کوتاهترین دوری ها درس زندگی آموخت... قصد داشتم یه پست واسه تموم شدم مدارس و ۳ ماه ندیدن دوستامون ، خاطرات ، غم ها و شادی هایی که توی ۹ ماه داشتیم بزنم.. مطلبی بنویسم که به دور از هرگونه جهت گیری و هدف خاصی باشه که حداقل دیگه توش دعوا و جدال نشه...

روز اول مدرسه ، دلمون به این خوش بود که مدرسه عوض شده ایول.چه ساختمونی ..چه عشقی بکنیم امسال.. ولی وقتی پا توی مدرسه گذاشتیم به جای این که شوق و ذوق کنیم ..فقط سکوت کردیم ..هیچی نداشت.. """ مانور اضافی جایز نمیباشد! """ . به مرور زمان همه چیز داشت خوب پیش می رفت . مدرسه به تدریج در حال ساخته شدن بود ..کولر آوردند (( چه عجب ! )) ولی نه برق داشتیم نه آب.. بهمون آب و برق دادن زورکی.....به مناسبت دهه ی فجر شوفاژ مدرسه شروع به کار کرد.. هرجوری بود تونستیم دست همسایگان را در مسابقات علمی از پشت ببندیم.. پشت سر هم افتخار.. انتخاب یزدی به عنوان یکی از اعضای ۶ نفره ی تیم المپیاد ایران... رتبه آوردن دوستام در خوارزمی... موفقیت بچه های روبوکاپ در مسابقات کشوری و ایران اپن... قبول شدن دسته جمعی دوستان در المپیاد ها ( کامپیوتر و ریاضی ) ، حالا مسابقات دیگه مثل مسابقات فرهنگی- هنری که گل کاشتیم بماند...

خلاصه روزای خوب و خوشی را طی یکسال گذروندیم... توی شادیهامون و غمهامون کسی رو تنها نذاشتیم..دست استبداد را کوتاه کردیم....فتنه های اطرافیان را برای به هم زدن جو مدرسه خنثی کردیم... در کل یک سال تحصیلی را با غم یا شادی به پایان رساندیم.... مهم این بود که گسستن ریسمان دوستی بین ما پسران کار ساده ای نبوده ، نیست و نخواهد بود..همین اصلشه....

در پایان اینجوری میگم:

"در کلاس محبت ، پشت نیمکتهای صمیمیت درس عشق و دوستی و یکی شدن را آغاز کردیم....

حال به آخرین درسش رسیدیم..درسی که خوبست تو هم آنرا بدانی..:

عشق باید ورزید به همسفر زندگی و باید ماندگار بود در قلب یاران..

پس ای دوست ! ای مهربان ! ای همسفر !

همیشه به یاد تو خواهم بود وهیچگاه تو را فراموش نخواهم کرد..... "

" به دنبال روزنه ای می گردم در کوچه پس کوچه های خیال پرواز می کنم و تنهایی خود را در لا به لای اشکهایم پنهان می کنم....

گله دارم از همه ی نیرنگ ها . از ادمهایی که فقط خود را می بینند....

ای کاش میشد آیینه ها رو در هم شکست..."

دیدن عکس در سایز بزرگ

خوشحالم که متن من این لیاقت رو داشت که شما تا پایانش رو بخونین... مرسی از لطفتون... نظراتتون مثل همیشه راهگشای من خسته خواهد بود..... با تشکر

اطلاعیه

saeed-takotanha — Tue, 24 Jun 2008 12:46:18 GMT

لازم به ذکر است که اقای نی ساز در مسافرت خارج از استان به سر میبرند و دسترسی به اینترنت ندارند ! در حال اعتکاف و خود شناسی هستن !
بسی ناراحتیم که این کره خر ، در این وبلاگ ، به جای ایشان نظر دادند !
شاید کره خر خودشان باشد ، لابد باید تحقق کرد !
متاسفانه موبایل ایشان هم طی یک عملیات انتهاری توسط خانواده ی محترم به یغما برده شده ! لکن مانده ایم چگونه با وی ارتباط برقرار کنیم !
دوستان تصمیم گرفتند که با کره خر ایشان تماس بگیرند که متاسفانه هیچ کس در شان بزرگوار خود همچین مقامی را ندید !
حال باید ایستاد تا حضرت استاد از سفر معنوی خود به بیابان های حومه بازگردند !
اما بسی مشعوف گشتیم از طنز پردازیمان !

طی عملیاتی که در لحظاتی قبل توسط اکیپ اجرایی غول اباد ، صورت گرفت مشخص شد که اقای نی ساز با پیدا کردن یک عدد تلفن عمومی در کنار معبدگاه خود ، به طریقتی که همگان را انگشت به دهان کرد و گذاشت تا در اتاق حق تعالی ایستاده باشند ، به سرعت خبر دادند که اتهامات وارده را تکذیب می کنند و اصرار کردند که اعلام داریم ، تا عده ای که خود را به جای کره خر ایشان جا زدند ، رسوا شوند . لکن دیگر نیازی به طی طریق ایشان برای حل مسئله ی پیش امده نیست ، و امیدواریم هر چه زودتر سالم ، ایشان از این سفر پر خیر و برکت معنوی به اغوش ما برگردند ! اما فی نفسه الهامات غیبی که ایشان را خبر دادند ، ممکن است از نوع موج رادیویی Fm باشد ، اما از انجایی که عده ای در مکتب استاد حضور بی شائبه ای داشتند ، این عامل را نهی می کنند حتی از فکر کردن !

لازم است کره خری دیگر را مظنون به این ماجراهای قبیحانه باید یافت .

گزینه های احتمالی در دست بررسی هستند .

(*موج رادیویی Fm ، ایهام ندارد ! )

در ضمن می بایست اعلام کرد که ایشان (حضرت ایات عظام ) حاج محمد صابر نی ساز " علیه و ابائه ی درود و سلام " تا حال و فی نفسه از واژه ای بنام وبلاگ خبر نداشتند و هر چند خواستند بدانند تا بتوانند فتوایی تازه صادر کنند ، تا اندر احوالات عده ای به سر اید ، نتوانستم خود را قانع کنم به این کار . حال استاد دلگیرند ، از اینکه ما ایشان را خبر دار نکردیم !

(* واژه ی قانع ایهام ندارد !)

اما طبق اخرین خبرهای مواصلاتی حاکی از ان است که محمدرضا باقری و دوستان وی در شورای سیاست گزاری خود بدنبال کره خری هستند که وبلاگ را اینچنین نگاشته است . فی الحال باید منتظر بود تا عامل اصلی به سلاخی سپرده شود !

ان چه که مهم است اینست که باید هابیل و قابیل را شناخت تا به درگاه حق تعالی که در اتاقشان همیشه گشوده است ، سپرده شوند و دیگر هیچ !

(* در خطاب به همه : همه ی ملت طنزپردازی را به قریحه دارند !)

جانمان از اصرارهای استاد به سوز امد و گفتیم که وبلاگ چیست ! ایشان هم فتوایی درخور مقام خویش صادر فرمودند ! بی درنگ !

فتوای ۳۲۵۰ :

بسمه تعالی - با توجه و اظهار عبودیت و تواضع در برابر حق عهد شود ، با معنویت است و ادای وظیفه است تا زمانی که دختری از جنس صورتی محفل ارای محافل ایشان نباشد .

فتوای ۳۲۵۱ : تا فردا ، پس از تشکیل جلسه ی منوط به شورای سیاست گزاری اصل ۱۷ ، نظر دادن برای خود و غیر ، حرام است و احتیاط واجب دوری از ان است .

والسلام علیکم - حاج محمد صابر نی ساز

Mr Bagheri

To pink : Cut Your Coat According To Your Cloth

پل ماکارونی - سوء تفاهم - ضد خاطرات

saeed-takotanha — Sun, 22 Jun 2008 15:40:18 GMT

اين متن توسط اینجانب (محمدرضا باقری) نوشته شده و تمامی حواشی معمول و غیر معمول ان مربوط به اینجانب می باشد ٬ اگر هم کسی مایل به فحش کشیدن به سراپای وجود من هست ، تو وبلاگ شخصی خودم نظر بده :

۱(۱۶-۱۷)- اول از همه تولد سعید مبارک باشه !

۲(۱۵-۱۷)- مراسم دیروز کاملا در صحت و سلامت برگزار شد و جز اندک دقائق پایانی که به دلیل برداشت های متعدد از متن فرزانگانیها بود ، حادثه ی خاصی در بر نداشت . اما موبایل های ما خش افتیده و کسی جوابگو نیست . تازه قاب اصلی موبایل بوده .

۳(۱۴-۱۷)- کلیپ پایان کار (اهنگ عطاران ) به خواهش من و اعتمادی از اقای میرشمسی تهیه و پخش شد که فکر میکنم ، فوق العاده بود . اگر هم نبود دیه بی سلیقگی من بوده .

4(۱۳-۱۷)- به سرکارخانم باغشاهی بابت کسب رتبه ی برتر و همچنین ، کسب جایزه ی زیباترین پل تبریک میگم . و امیدوارم همیشه موفق باشن . و انصافا پل خیلی قشنگی بود . تازه روی سن که در فاصله ی نزدیکی از من وایساده بودن ، احساس کردم وحشتناک اعتماد به نفس دارن . حالا برداشت من این بود .

5(۱۲-۱۷)- از زحمات اقایان دشمن فنا ، جلالی ، شکاری و شکاری فر نهایت تقدیر و تشکر را دارم .

6(۱۱-۱۷)- از اقای خلیل دهقان هم بابت حضور خودشون در مراسم تشکر میکنم .

۷(۱۰-۱۷)- متن لوح های تقدیر ، اعم از مسئولین و برگزیدگان رو من نوشتم ، امیدوارم ببخشین اگه بد بوده .

۸(۹-۱۷)- متنی که خانم قانع خواندند از نظر نگارش عالی بود اما جای خواندن این متن در محافل خصوصی فرزانگان بود و نه در جمعی که بسی پسر حضور داشتند .

۹(۸-۱۷)- از خانمی هم که از پلشون عکس گرفته نشده بود ، هم معذرت میخوام . شاید اسباب ناراحتی ایشان رو هم فراهم کردیم .

۱۰(۷-۱۷)- امیدوارم همچین مراسمی سالیان سال ادامه داشته باشه ، اما من دیگه اخرین مراسمی بود که حضور داشتم .

۱۱(۶-۱۷)- بازم تاکید میکنم که متن سرکار خانم قانع واقعا عالی بود . اگر دوستان توجه داشتند من حتی برای این متن دست زدم ، اما از لحاظ محتوا کاملا مخالف خواندن همچون متنی در این نوع محافل هستم . البته مقصر اونی که متن رو تو برنامه گنجانده و به عواقب اون توجه نداشته .

۱۲(۵-۱۷)- در پایان کار از حسین بوذرجمهری و محمد اعتمادی و سعید شیخ و علیرضا میرشمسی و خودم و ابوالفضل باقیان و امیرحسین میرحسینی و سید احمد منتظری و نوید ابوالقاسمی نهایت تشکر را داریم (اولا ترتیب خاصی رعایت نشده و دوما فعل به اون دلیل جمع بسته شده که خودمون از خودمون قدردانی می کنیم ، اخه کسی از ما قدردانی نکرد این همه زحمت کشیدیم ، لااقل عقده ای نمی شیم ! )

موفق باشید و سبز (صحت امضا تایید میشود)

ضد خاطرات

دلم برایش تنگ می شود ، وقتی که بی صدا می گذارد بروم و بی صداتر رهایش می کنم ! دو طبقه بود و نوساز . در دامنه ی دور افتاده ترین نقطه ی شهر و افتاب رو . یک فرهنگ دوست ، عمارتش را اواسط زمین های ازاد و غول اباد نامی ساخته بود . طرف ، اسمش را هم روی دیوار مدرسه کاشی کاری کرده بود ، به خط خوش و زمینه ی ابی و با شاخ و برگ . جواد شرقی .

تابلوی مدرسه هم حسابی بزرگ و خوانا بود و گویا در اثر سانحه ای دلخراش از ریخت و قیافه افتاده بود ، ان کلماتی که حتی تعادل خودشان را هم به زور حفظ می کردند .

درندشت و بی اب و ابادانی و ان ته رو به جنوب و جنوب غرب ، دیوارهای ورودی اش را با اجرهای گری مزین کرده بودند . شاید ، نه اصلا آکادمی افلاطون هم از وقتی پای شاگردانش به ان باز شد ، بدل به بیابانی برهوت شد . در بیابانی که زیر پای مدرسه گسترده بود ، که افتاب ، گاهی هم ، بر سرش می دوید !

این فکرها را همان روزی کردم که به مدرسه سر زدم و اخر سر هم به این نتیجه رسیدم که فرهنگ را باید در جایی علم کرد که مردمش فرهنگ را بشناسند . و مردم فرهنگ دوست غول اباد که حتی کوی خود را با کوی فرمانیه ی تهران قیاس می کنند .

دور حیاط دیوار بلندی بود ، درست مثله دیوار چین . سد مرتفعی در مقابل فرار احتمالی فرهنگ .

دو ضلع شمال شرق و جنوب غرب مدرسه ، کوچه بود ، کوچه هایی بالقوه ، که از وسط بیابان خالی می گذشتند و به خیابان اصلی می رسیدند ، که اتوبوس در ان می رفت و شاید درختی داشت .

به نظر می امد اگر یه خرده می دویدی ، تا دو ، سه سال دیگر هم برق مدرسه درست میشد و هم تلفنش . مدرسه اب نداشت ، نه اب خوراکی و شاید نه اب جاری .

در بزرگ اهنی مدرسه هم برای خودش برو و بیایی داشت ، منتها بدست غیور مردان ، خطه ی پهلوان خیز غول اباد ، یه کم که چه عرض کنم ، ولی کج و معوج شده بود !

تازه این نکته را هم باید متذکر شوم که در پی هجوم سراسیمه ی مسئولان وقت مدرسه ، به دبیرستان جدید ، برای دور ماندن فرهنگ دوستان پسر از فرزانگانی ها ، حالا درست ۱۲ پنجره یا بعبارتی ۶ کلاس از کلاس های همان پسران به حیاط مدرسه ای راهنمایی که از قضا دخترانه هم هست ، مشرف است !

بگذریم از وصف و شرح حال این شئ عجاب ، همان ساختمان و موقعیت مدرسه را عرض می کنم !

/صفحه ی ۱(۱۶-۱۷) از ۴ (۱۳-۱۷)متن خودم /

ویژگی ها...

saeed-takotanha — Sat, 31 May 2008 12:38:18 GMT

به نام او.....

1. دست تو مماغش نكنه..

2. زير چشمه پسر همسايه رو نگاه نكنه...

3. آدامس كه ميخوره بادش نكنه...

4. پشت وانت عكس نگيره...

5. نقاشي كه ميكشه 6 تا انگشت نذاره...

6. وبلاگ كه ميزنه pass رو به 20 نفر نده...

7. نظر خصوصي (نه. نه. نه. نه. نه. نه.)

8. شماره هم نده ، اگه هم داد سر كار نذاره...

9. مدرسه كه ميره اول به مدير سلام كنه...

10. به جاهای عمومی و آموزشی فقط روزایی که مربوط به خودش هست بره...( یا فرد یا زوج )

11. طرح جشنواره ي خوارزمي نده اگه هم داد نانو تكنولوژي نده....

12. راپرت نگيره و نده.. (نده)

13. شبها زود بخوابه ، اگه هم دير خوابيد حتما" مسواكش رو بزنه....

14. وقتي ميخواد بخوابه مامانش رو بوس كنه...

15. رنگ سرمه اي به كل نپوشه....

16. وقتي پيش مدير ميره ، رنگش سندروس نشه....

17. تو كارگاه آموزشی بدون اجازه نره...

18. توي نظرات خصوصي حرف بي تربيتي نزنن.

19. پلنگ صورتي رو به بازي نگيره.....

20. هميشه شعارش اين باشه.....: جيش، بوس، خواب كردن مامان بابا ،چت...

21. پسرها كه جلوي مدرسشون رد ميشن ، نگاه نكنه. اگه هم كرد لااقل مزه نندازه كه يخ بزنن....

22. آبروي مدرسشون رو توي مسابقات علمي نبرن...

23. پاچه خواري هم نكنه......

24. سيبيل هاشو بزنه...

25. با فرم قشنگ مدرسه همه جا نره حتي توي مسافرت هم نپوشه....

26. عكسهاي قشنگ نگيره....

27. اگه بلد نيست با دوربين ديجيتال كار كنه، كار نكنه....

28. وقتي ميخواد رو يه عكس زوم كنه ، پاكش نكنه....

29. 0.5 گرم رو 50 گرم نخونه.....

30. (كلا" سعي كنه بي جنبه نباشه....)

31. جلو در دستشويي پسرا ، نه ايستند....

32. توي زمستون يه ژاكت نداشته باشن و همش اوم رو بپوشن.....

33. پست نزنن وبلاگم هك شد...

34. هرجا كه نقاشي ميكنن با فونت 76 اسمشون رو ننويسن...

35. براي يه نقاشي 30 نفر بسيج نشن....

36. وقتي بلد نيستن پل بسازن ، تاريخ مسابقات رو عقب نندازن...

37. جنبه ي كلاس پل ماكاروني رو داشته باشن....

38. توي كارگاه رايانه توي user پسرا نره....

39. وقتي عاشق ميشن ، مثل گربه كه دستش به گوش نميرسه نگن پيف پيف...

40. اگه وبلاگش هك شد خودكشي نكنه...

41. تو جمع bluetooth رو روشن نكنن...

42. وقتي يه پسر از شون خوشش مياد ، اينقدر ناز نكنن تا پشيمون بشه و بعد به خونش تشنه بشن...

43. وقتي يه پسر رو ميبينن سرشون رو 180 نچرخونن....

44. وقتي اردو ميرن عكس نگيرن چون پخش ميشه....

45. مغرور نباشند....

46. وقتي بيرون ميره ، لبهاش تغيير رنگ نده....(سفيد به بادمجوني...)

اطلاعیه

saeed-takotanha — Fri, 16 May 2008 18:31:18 GMT

به نام او....

سلام.

به اطلاع کلیه ی دوستان می رسانم که در روز جمعه مراسمی در سینما دانش آموز بر گزار شد که با هنر نمایی دوستان گلم همراه بود . گفته می شود که قسمت جالب و جذاب این مراسم سخنرانی و خواندن متنی بس شیوا و گویا توسط دوست خوبم محمدرضا باقری و با همکاری محمد اعتمادی بود. همچنین در انتهای این برنامه مراسم اهدای جوایز به برگزیدگان کشوری روباتیک بود. حضور شما عزیزان باعث شادی ما شد. کمال تشکر و قدردانی را از یکایک دوستان گرامی دارم.

مرسی از حضور گرمتون.

گزارش کامل و مفصل از حواشی این جشن را احتمالا" بعدا" مینویسم.

يه اتفاق جالب

saeed-takotanha — Tue, 06 May 2008 14:20:18 GMT

به نام او که....(این که دیگه کپی رایت نیست)

سلام.....

امروز می خوام یه حادثه ی جالب و خنده دار و البته اتفاقی که موجب اندوه و عزای ما گردید رو بگم..چند وقت پیش که مجلات سمپاد اومد من اونها رو پخش میکردم...مثل بقیه ی روزها اتفاقی نیفتاد و همه کارها داشت به خوبی و خوشی انجام می شد..معلم درس میداد..بچه ها گوش میکردند...من و اعتمادی نمی خندیدیم...بهنام آروم و بی سر و صدا نشسته بود...و فقط تنها کسی که گوش نمی داد پور عباس بود...خلاصه همه داشتیم کارهای خودمون رو میکردیم و همین جوری مجله ی سمپاد رو ورق میزدیم که ناگهان....

ناگهان نگاهمون به صفحه ی ۴۳۳ با تیتر " نگاهی به جشنواره های علمی ایران..."افتاد. داشتیم همین جوری به صورت اجمالی نگاه میکردیم که ناگهان صدای خنده از ما سه نفر بلند شد و ظرف حدود ۲۵ ثانیه کلاس رفت رو هوا و به عبارتی منفجر شد.دبیر هم که از همه جا بی خبر بود گفتند که چی شده ما هم که به خاطر خنده ی زیاد نمی تونستیم حرف بزنیم.خلاصه وقتي كلاس تموم شد ديگه از بس خنده كرده بوديم كه چشم من يكه كه ديگه داشت اشك ميومد..در بازه ي زماني كه ما بيرون(روي حياط) بوديم خبر در سر تا سر مدرسه پيچيد به گونه اي كه شما هيچ كسي رو نمي تونستين پيدا كنين كه مجله دستش نباشه و يا به اون يكي نشون نده مثلا خود من كه ۴ نفر بهم اين خبر رو گفتن..: "شــــيخ..قضيه رو داري..عجب سه بازي شده..."

حالا مي خوام بهتون بگم كه چي شده...: اگه به جدول صفحه ي ۴۳۳ نگاه كنين اسم طرح هاي برگزيده ي جشنواره ي خوارزمي رو نوشته كه دو تا از طرح ها از سمپاد يزدهست...يكي طرح سامانه ه نيمه خودكار رانندي از بچه هاي ما و ديگري طرح خانوم صنعتي ""(((از دبيرستان شهيد صدوقي يزد)))""

اگه به رديف ۳۳ نظري بيفكنين ،جلوي اسم خانم صنعتي نوشته شده دبيرستان شهيد صدوقي...اين بدين معنا هست كه اصلا چيزي به نام فرزانگان يزد وجود نداره.. يعني همه چيز زير تسلط ما هست...كه اين خود جاي بسي خوشحالي هست كه اصلا" وجود خارجي ندارن . در ظاهر داستاني خنده دار هست ولي اگه عمق مسئله نگاه كنيم ميبينيم كه چه فاجعه اي رخ داده ...اون هم اين هست كه يه خواهر فرزانگاني به به مقر شهيد صدوقي تجاوز كرده و از اسم ما براي جا گذاشتن افتخار استفاده كرده. من كه ديگه داشتم منفجر ميشدم..يكي از بچه ها كه غش كرد...بهنام مي خواست خود كشي كنه.. و وقتي كه ما اين فاجعه رو به ديگر دوستان گفتيم همه در يك لحظه در خود فرو رفتيم و تا ۳ روز عزاي عمومي دز مدرسه بر پا بود. همه داشتيم به اين مسئله فكر مي كرديم كه چه جوري يه فرزا.... تونسته دست به همچين حماقتي بزنه...همون روز قرار شد كه يك جلسه ي فوق سري در در محل اجلاس سران مدرسه تشكيل شود كه تاكنون تشكيل نشده... اكنون كه ۳ هفته از اين داستان گذشته هنوز آثار اين تجاوز باقيست ولي ما ديگه بهش فكر نمي كنيم چرا كه هميشه فرزا.... زير سايه ي ما بوده و اين بار هم اگه دستمون رو از پشتشون بر مي داشتيم مي خوردند زمين...بنابر اين تصميم گرفتيم كه اين داستان همين جا تموم بشه و همچنان ما سايه ي خودمون رو بر آنها بر نداشتيم و نگذاشتيم كه مدرسه هاي ديگه ار اين آبرو ريزي چيزي بفهمن... از شما دوستان عزيز هم مي خواهم حالا كه متن رو خونديد به ديگران چيزي نگين و لطف مي كنين كه نظرات و انتقادات سازنده ي خود را بگين و من را باز خجالت زده كنين.....

آبي تر از آنيم كه بي رنگ بميريم

از شيشه نبوديم كه با سنگ بميريم

تقصير كسي نيست كه اين گونه غريبيم

شايد كه خدا خواست اينگونه بميريم

مي خواستم بگم كه اينها همش شوخي بود و اميدوارم كه كسي ناراحت نشه

سلامی از ته دل

saeed-takotanha — Mon, 28 Apr 2008 22:01:18 GMT

به نام خدا جون كه...(كپي رايت از اعتمادي)

سلام....

اول اينكه خيلي ممنون كه به وب نو بنياد من اومدين...واقعا" تشكر ميكنم...اميدوارم كه مورد قبول واقع بشه...

دوم اينكه فكر كنم كه نيازي به معرفي نداشته باشم ولي باز هم خودم رو معرفي ميكنم : اين بنده ي حقير نامش سعيد و تنها شناسه اش شيخ هست . متولد سال 1371 كه در دبيرستان جوات شرقي درس مي خونم . در سر در كلاسمون نوشته دوم رياضي الف و بدان ميبالم. ديگه اينكه به قول سهراب دوستاني دارم بهتر از آب روان كه اگه من اونا رو نداشتم نمي دونستم بايد چي كار كنم.

حلا ميريم سر اصل مطلب. من چند روز پيش همين جوري داشتم فكر مي كردم كه به ذهنم خورد كه چرا من هم يه وب شخصي نداشته باشم و توي اون چيزايي كه مي خوام روننويسم. البته هدف اصلي اين نبودااااااا. هدفم اين بود كه حرفهايي كه هميشه مي خواست با يكي در ميون بذارم و نمي دونستم كيه ، الان با شما در ميون بذارم . يعني به زبون خودموني با يكي درد دل كنم. به ذهنم خورد كه بهترين راه شايد همين باشه . از اين طريق مي تونم با شما هم مشورت كنم و از شما راهنمايي بخوام البته اگه صلاح دونستين. مطلب ديگه اينكه من واقعا" به كساني احتياج دارم كه تنهايي من رو بتونن پر كنن . شايد بعضي از دوستان بدونن داستان از چه قراره. به نظر من اگه بقيه ندونن بهتره. يكي مسئله ي ديگه كه هست اينه كه نمي خوام وب من به سرنوشت وب هاي ديگر دوستان دچار بشه. ميخوام اگه وبم بازديد هم نداشته باشه ولي بسته نشه....

من به شدت به نظرات سازنده ي شما نيازمندم . اميدوارم كه بتونم از عهده ي اين مسئوليت بر بيام. سعي ميكنم زود به زود up كنم ولي بستگي به محيط و شرايط داره هر چند كه روي من تأثيري نداره....

اگه سوال يا نظري درباره ي قالب و... دارين با كمال ميل پاسخ ميدم..ديگه هيچ حرفي ندارم فقط شرمنده كه وقت نداشتم بيشتر بنويسم .سعي ميكنم تو پستهاي بعدي جبران كنم . حالا شما كه لطف كردين و اومدين، منت بر سر من نهيد و نظر دهيد....

فعلا".....................با باي